بازارهای مالی در آستانه یکی از مهمترین نشستهای سال کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) قرار گرفتهاند؛ نشستی که شاید بیش از هر زمان دیگری، نتیجه آن به نحوه تفسیر دادهها بستگی داشته باشد. اگرچه اجماع نسبی بازار همچنان بر عدم تغییر نرخ بهره است، اما احتمال افزایش ۲۵ واحد پایهای نیز آنقدر جدی شده که نمیتوان آن را نادیده گرفت. در واقع، معاملهگران اکنون با دو سناریوی اصلی روبهرو هستند که هر کدام پیامدهای متفاوتی برای دلار، بازار اوراق قرضه، طلا و سهام خواهند داشت.
سناریوی نخست، همان چیزی است که بسیاری از اقتصاددانان انتظار دارند؛ یعنی حفظ نرخ بهره در سطح فعلی. استدلال این گروه بر پایه مجموعهای از دادههای اقتصادی است که در هفتههای اخیر منتشر شدهاند. تورم مصرفکننده (CPI) در ماه ژوئن کمتر از برآوردها افزایش یافت، شاخص قیمت تولیدکننده (PPI) نیز فشارهای تورمی محدودی را نشان داد و گزارش «کتاب بژ» فدرال رزرو نیز حاکی از آن بود که شرکتها دیگر مانند گذشته از افزایش قیمتها سخن نمیگویند. علاوه بر این، بازار کار نیز نشانههایی از کاهش سرعت رشد را بروز داده است؛ بهطوری که اشتغال غیرکشاورزی تنها ۵۷ هزار نفر افزایش یافت، در حالی که میانگین سه ماه قبل ۱۶۴ هزار نفر بود. این مجموعه دادهها نشان میدهد که اقتصاد آمریکا در حال از دست دادن بخشی از شتاب خود است و فدرال رزرو میتواند بدون نگرانی از جهش مجدد تورم، فعلاً دست نگه دارد.
از سوی دیگر، اگرچه تنشهای خاورمیانه و افزایش قیمت نفت باعث شده انتظارات بازار نسبت به افزایش نرخ بهره تا اوایل سال ۲۰۲۷ تقویت شود، اما هنوز شواهد محکمی وجود ندارد که این رشد قیمت انرژی به موج جدیدی از تورم پایدار تبدیل شده باشد. قیمت گاز طبیعی در آمریکا تقریباً ثابت مانده، هزینههای مسکن در حال کاهش است و رشد دستمزدها نیز نسبت به ماههای قبل کندتر شده است. بنابراین اگر در هفتههای آینده تنشهای ژئوپلیتیکی کاهش یابد و قیمت نفت عقبنشینی کند، بخش مهمی از نگرانیهای تورمی نیز از بین خواهد رفت.
اما سناریوی دوم جذابتر و در عین حال پیچیدهتر است؛ افزایش ۲۵ واحد پایهای نرخ بهره، اما با لحنی داویش (Dovish Hike). در نگاه اول، افزایش نرخ بهره اقدامی انقباضی محسوب میشود، اما همه چیز به پیام همراه آن بستگی دارد. فدرال رزرو ممکن است تصمیم بگیرد برای حفظ اعتبار خود در مبارزه با تورم، یک افزایش محدود نرخ بهره را اجرا کند، اما همزمان تأکید کند که این اقدام لزوماً آغاز یک چرخه جدید افزایش نرخها نیست.
این سناریو از چند جهت قابل تصور است. نخست اینکه بازدهی اوراق قرضه بلندمدت آمریکا در هفتههای اخیر افزایش یافته و نگرانیهایی درباره تثبیت انتظارات تورمی ایجاد کرده است. دوم اینکه کوین وارش، رئیس جدید فدرال رزرو، از ابتدای حضور خود بر اهمیت ثبات قیمتها تأکید کرده و شاید بخواهد نشان دهد بانک مرکزی همچنان نسبت به تورم حساس است. با این حال، او تاکنون از ارائه هرگونه راهنمایی آیندهنگر (Forward Guidance) خودداری کرده و احتمال دارد همین رویکرد را ادامه دهد؛ یعنی نرخ بهره را افزایش دهد اما همزمان هیچ تعهدی برای افزایشهای بعدی ندهد.
در چنین حالتی، پیام اصلی فدرال رزرو این خواهد بود که «این افزایش، اقدامی احتیاطی است، نه آغاز یک چرخه انقباضی». اگر بازار این پیام را باور کند، احتمالاً بازدهی اوراق قرضه پس از یک جهش اولیه کاهش خواهد یافت، انتظارات برای افزایشهای بعدی نرخ بهره تعدیل میشود و حتی ممکن است سرمایهگذاران دوباره درباره کاهش نرخ بهره در سال آینده صحبت کنند.طبیعتاً طلا نیز در چنین شرایطی ابتدا کاهش یافته و سپس افزایش می یابد.
برای بازارها، تفاوت این دو سناریو بسیار مهم است. در سناریوی عدم تغییر نرخ بهره، اگر فدرال رزرو همچنان بر کاهش تدریجی فشارهای تورمی تأکید کند، میتوان انتظار داشت بازدهی اوراق خزانه کاهش یابد، دلار بخشی از رشد اخیر خود را از دست بدهد و داراییهایی مانند طلا و سهام از این فضا منتفع شوند.
اما در سناریوی Dovish Hike واکنش اولیه احتمالاً به نفع دلار و به زیان طلا خواهد بود، زیرا افزایش نرخ بهره در نگاه اول از ارز آمریکا حمایت میکند. با این حال، اگر کنفرانس خبری کوین وارش این پیام را منتقل کند که افزایش اخیر صرفاً اقدامی پیشگیرانه بوده و تصمیمات بعدی کاملاً به دادههای اقتصادی وابسته خواهد بود، بازارها بهسرعت از شوک اولیه عبور خواهند کرد. در آن صورت، دلار بخشی از رشد خود را پس میدهد، طلا دوباره تقویت میشود و بازار سهام نیز این پیام را بهعنوان پایان احتمالی سیاستهای انقباضی تفسیر خواهد کرد.
در مجموع، به نظر میرسد محتملترین سناریو همچنان ثبات نرخ بهره باشد؛ زیرا کاهش تدریجی تورم، ضعف نسبی بازار کار و احتمال فروکش کردن تنشهای خاورمیانه هنوز اجازه نمیدهند فدرال رزرو با اطمینان وارد یک چرخه جدید افزایش نرخها شود. با این حال، حتی اگر بانک مرکزی دست به افزایش نرخ بهره بزند، احتمال زیادی وجود دارد که آن را با لحنی محتاطانه و داویش همراه کند؛ اقدامی که بیش از آنکه آغاز یک دوره جدید انقباض پولی باشد، تلاشی برای حفظ اعتبار فدرال رزرو در برابر ریسکهای تورمی خواهد بود. چنین ترکیبی میتواند مهمترین عامل تعیینکننده مسیر دلار، بازار اوراق قرضه و داراییهای ریسکی در ماههای آینده باشد.