وارش و پایان عصر «رهبری بازار»؛ فدرال‌رزروی که می‌خواهد شنونده باشد، نه گوینده

چرا کوین وارش، رئیس جدید فدرال‌رزرو، رویکرد دوهه‌ی گذشته را کنار گذاشته و می‌خواهد جای فرستنده و گیرنده‌ی سیگنال در رابطه‌ی فد و بازار عوض شود

برداشتی که در اکونومیست به آن اشاره شده، یعنی مخالفت وارش با ادامه‌ی رویکرد دوران یلن و پاول،  در ماه‌های اخیر با شواهد میدانی روشنی همراه بوده. کوین وارش که در مه ۲۰۲۶ زمام فدرال‌رزرو را از جروم پاول تحویل گرفت، در همان نخستین نشست کمیته بازار باز فدرال در ماه ژوئن، عملاً به رسم دو دهه‌ای «راهنمایی آینده‌نگر» یا forward guidance پایان داد. اندازه متن بیانیه‌ی این نشست به کمتر از نیمی از طول بیانیه‌ی نشست قبلی کاهش یافت و هیچ اشاره‌ای به مسیر احتمالی نرخ بهره در آن نبود. او حتی از ارائه‌ی پیش‌بینی شخصی خود در نمودار نقطه‌ای (دات‌پلات) هم خودداری کرد و گفت این کار برای اداره‌ی سیاست پولی در شرایط فعلی کمکی نمی‌کند.

نکته‌ی کلیدی این نیست که وارش صرفاً کم‌حرف‌تر شده؛ نکته این است که منطق ارتباط فد با بازار را وارونه کرده. در الگویی که از دوران برنانکی نهادینه و توسط یلن تکمیل شد، فد تلاش می‌کرد با شفافیت هرچه بیشتر، بازار را از پیش نسبت به تغییرات سیاستی آگاه کند تا نوسان کاهش یابد. نتیجه‌ی این رویه اما پدیده‌ای بود که وارش صریحاً به آن اشاره کرده: وقتی تمام چیزی که بازار مالی نشان می‌دهد، بازتاب حرف‌های خود فد باشد، آن‌گاه فد مهم‌ترین منبع اطلاعاتی‌اش را کور کرده است.

به همین دلیل او در سخنرانی افتتاحیه‌اش به آلن گرینسپن ارجاع داد؛ دوره‌ای که فد عمداً ابهام را حفظ می‌کرد تا بازیگران بازار مجبور شوند بر اساس داده‌های واقعی اقتصاد، و نه بر اساس نقشه‌راه از پیش اعلام‌شده‌ی فد، تحلیل و قیمت‌گذاری کنند. هدف وارش این است که این حلقه‌ی بازخوردِ خودتقویت‌شونده بین انتظارات بازار و بیانیه‌های فد را بشکند و بازار را وادار کند دوباره بر پایه‌ی داده‌های اقتصادی مستقل فکر کند.

این تغییر رویکرد، بلافاصله بازتاب قیمتی داشت. حذف راهنمایی آینده‌نگر همراه با نموداری نسبتاً «هاوکیش» -که در آن 9 عضو از 18 عضو کمیته، حداقل یک افزایش نرخ برای امسال پیش‌بینی کرده بودند- باعث شد بازار به‌سرعت افزایش نرخ بهره تا اکتبر را به‌طور کامل در قیمت‌ها لحاظ کند. کارشناسانی مانند ویل استیت از ولمینگتون تراست معتقدند هدف وارش این است که بازار بدون تورشِ ناشی از سیگنال‌های مکرر فد، دیدگاه تازه‌ای از ریسک، ضعف اقتصادی و تورم ارائه دهد.

در مقابل، منتقدانی مثل کریشنا گوها از اورکور، هشدار داده‌اند که ممکن است بازار در واقع دارد از حرف‌های خودِ وارش نتیجه می‌گیرد که او و همکارانش هاوکیش تر از حد انتظار هستند، نه اینکه واقعاً مستقل از فد قیمت‌گذاری کند؛ به عبارتی وارش ممکن است ناخواسته در دام اعتباری گرفتار شود که خودش ساخته. دیوید آندولفاتو نیز از دانشگاه میامی معتقد است که کنار گذاشتن راهنمایی آینده‌نگر بدون جایگزین کردن آن با یک برنامه‌ی احتمالیِ روشن برای واکنش به شوک‌ها (مثل جنگ ایران یا رویدادهای غیرمنتظره)، کافی نیست.

جمع‌بندی تفاوت دو رویکرد

الگوی یلن-پاول: فد پیشاپیش مسیر سیاستی را روشن می‌کند تا نوسان بازار کم شود؛ بازار عمدتاً منتظر و پیرو سیگنال فد است.

الگوی وارش (با ریشه در دوران گرینسپن): فد بیانیه‌ها را کوتاه و مبهم نگه می‌دارد؛ بازار باید بر پایه‌ی داده‌های اقتصادی واقعی، دیدگاه مستقل خود را شکل دهد و همین دیدگاه به‌عنوان ورودی اطلاعاتی به فد بازمی‌گردد.

هزینه‌ی این چرخش: نوسان بیشتر بازار در واکنش به هر داده‌ی اقتصادی، و افزایش وزن سخنرانی‌های سایر اعضای کمیته به‌عنوان تنها منبع باقی‌مانده‌ی راهنمایی.

در مجموع، تحلیل فوق به‌درستی این چرخش را رویکرد وارش دانسته است. او در کنار این تغییر، پنج کارگروه برای بازنگری در ارتباطات، ترازنامه، منابع داده، چارچوب تورمی و بهره‌وری در عصر هوش مصنوعی هم راه انداخته، که نشان می‌دهد این صرفاً یک تغییر لحن نیست، بلکه بازتعریفی گسترده‌تر از نقش فد در رابطه‌اش با بازارهاست. اینکه این آزمایش در بلندمدت و در صورت بروز یک بحران واقعی مالی هم دوام بیاورد، پرسشی است که به گفته‌ی ناظران بازار، تنها زمان می‌تواند پاسخ دهد.