جدول ارائهشده بالا از سال ۲۰۲۳ نشان میدهد که ونزوئلا با ۳۰۳.۲۲ میلیارد بشکه ذخایر اثباتشده، بزرگترین دارنده نفت جهان است — بیش از 5 برابر ایالات متحده (۵۵.۲ میلیارد بشکه) و بالاتر از عربستان سعودی (۲۶۷.۱۹ میلیارد بشکه). با این حال، ارزش صادرات نفت خام این کشور تنها ۴.۰۵ میلیارد دلار بوده، در حالی که ایالات متحده ۱۲۵ میلیارد دلار و عربستان ۱۸۱ میلیارد دلار صادرات داشتهاند. این نابرابری برجسته، سؤال اصلی را مطرح میکند: چرا کشوری با چنین ذخایر عظیمی، نتوانسته از پتانسیل خود استفاده کند و حتی در افزایش عرضه جهانی نقش مؤثری نداشته است؟
دلیل اصلی این وضعیت، ترکیبی از تحریمهای شدید ایالات متحده، سوءمدیریت داخلی، عدم سرمایهگذاری و فرسودگی زیرساختها بوده است. نفت ونزوئلا عمدتاً سنگین و غلیظ (heavy crude) از کمربند اورینوکو است که استخراج و پالایش آن گران و پیچیده است و نیاز به فناوری پیشرفته و رقیقکننده (diluent) دارد. از اوایل دهه ۲۰۰۰، ملیکردن صنعت نفت توسط هوگو چاوز، اخراج کارشناسان خارجی و کمبود سرمایه، تولید را از بیش از ۳.۵ میلیون بشکه در روز به کمتر از ۱ میلیون بشکه در ۲۰۲۵ کاهش داده است. تحریمهای آمریکا از ۲۰۱۹، شرکت دولتی PDVSA را فلج کرد و صادرات را محدود به بازارهای سیاه یا کشورهایی مانند چین و همراه با تخفیف های سنگین کرد.
در سال ۲۰۲۵، تولید ونزوئلا حدود ۱ تا ۱.۲ میلیون بشکه در روز بود و صادرات حدود ۸۰۰ تا ۹۰۰ هزار بشکه، که بخش عمده آن به چین میرفت. این حجم کمتر از ۱ درصد عرضه جهانی است .حتی با رویدادهای اخیر (مانند تشدید تحریمها و تغییرات سیاسی در اواخر ۲۰۲۵ و اوایل ۲۰۲۶)، صادرات تقریباً متوقف شده، اما بازار نفت واکنش کمی نشان داد چرا که همین الان هم عملاً عرضه نفت در بازار اگر بیشتر از تقاضا نباشد کمتر از آن نیست و برخلاف تصور، محدودیت تولید و صادرات نفت ونزوئلا به معنای کمبود عرضه نبوده است. بازار نفت در ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ با پدیده عرضه مازاد روبرو است: تولید غیراوپک (به ویژه آمریکا با ۱۳.۵ میلیون بشکه، کانادا، برزیل و گویان) رکورد زده، و OPEC+ تولید را افزایش داده است. تقاضا نیز به دلیل کندی اقتصاد چین و انتقال به انرژیهای تجدیدپذیر، ضعیفتر از گذشته است. پیشبینی IEA و EIA نشان میدهد مازاد عرضه جهانی در ۲۰۲۶ به بیش از ۳ میلیون بشکه در روز برسد.
در شرایط کنونی، قیمت برنت حدود ۶۰-۶۱ دلار در بشکه است — پایینترین سطوح چندساله — و تحلیلگران مانند گلدمن ساکس و BNP Paribas پیشبینی کاهش به زیر ۵۵-۵۰ دلار را دارند. ونزوئلا، علیرغم ذخایر عظیم، به دلیل مشکلات ساختاری، نتوانسته این خلأ را پر کند و عرضه اضافی اضافه کند. هر چند که کارشناسان میگویند حتی با وجود برداشتن تحریم ها و بازگشت شرکت های نفتی آمریکایی به ونزوئلا پس از سرنگونی مادورو، بازگشت به تولید بالا (۲-۳ میلیون بشکه) سالها طول میکشد اما نفس بازگشت دارنده بزرگترین ذخایر نفتی جهان (ونزوئلا) به بازار جهانی نفت در میان مدت تاثیر نزولی بر قیمتها خواهد داشت، زیرا پتانسیل افزایش مازاد عرضه را تشدید میکند.
این موضوع میتواند هم در کنترل گلوگاه های انرژی جهان به آمریکا کمک کرده و به هدف ترامپ در راستای کاهش تورم و نرخ بازده اوراق قرضه خزانه داری آمریکا یاری برساند و هم روی بودجه کشورهای نفت خیز مانند روسیه، ایران و اعراب فشار منفی وارد کند.